ژباړه: ارمان افغان، حماسه میډیا
په ډېرو نظامي الوتکو کې، د امریکا د هوايي ځواک په ګډون، یو حیاتي او لږ پېژندل شوی سیستم شته چې د سقوط وروسته د پيلوټ ژوند ژغورلی شي؛ دا یو وړوکی ټرانسمیټر (فرستونکی) دی چې URT-46 نومېږي.
کله چې یو نظامي پيلوټ په بېړني حالت کې له الوتکې څخه د اجکت (وتلو) ته اړ شي، موضوع یوازې له الوتکې وتل نه دي؛ بلکې له همدې شېبې څخه د هغه د موندلو او ژغورلو لپاره یو دقیق او له مخکې پلان شوی بهیر پیلېږي.
په دې بهیر کې تر ټولو مهمه وسیله همدا URT-46 ده، چې عموماً د اجکت پر څوکۍ یا د پاراشوټ (چتر) سره نصب وي.
د اجکت په وخت کې، دا فرستونکی په ډېرو مواردو کې په اتومات ډول فعالېږي. دا ځانګړتیا ډېره مهمه ده، ځکه کېدای شي پيلوټ د ټپونو له امله ونه شي کولای چې دا سیستم په لاس فعال کړي.
په داسې حالت کې، URT-46 پرته له انساني مداخلې د اضطراري سیګنال لېږل پیلوي.
دغه سیګنال د 406 مېګاهرتز په فریکونسۍ خپرېږي، چې د نړیوال لټون او ژغورنې سیستم COSPAS-SARSAT له خوا څارل کېږي.
د کار طریقه داسې ده چې دا سیګنال سپوږمکۍ (ماهوارې) ترلاسه کوي، او د پيلوټ موقعیت کله ناکله یوازې په څو دقیقو کې معلومېږي او د ژغورنې مرکزونو ته لېږدول کېږي.
دا معنا لري چې حتی که الوتکه په لرې یا جنګي سیمو کې ولوېږي، د پيلوټ د موندلو چانس ډېر لوړ وي.
خو موضوع یوازې دلته نه ختمېږي.
پيلوټان معمولاً له یو پرمختللي مخابراتي سیستم سره هم سمبال وي چې CSEL نومېږي.
دا وسیله نه یوازې موقعیت لېږي، بلکې د خوندي او کوډشوي اړیکو امکان هم برابروي.
پيلوټ کولای شي له دې لارې غږیز یا متني پیغامونه واستوي، خپل GPS موقعیت تازه کړي او مستقیم له ژغورنې ټیمونو سره اړیکه ونیسي.
په ټوله کې، د دغو ټکنالوژیو ګډ کار دا سبب شوی چې په معاصرو عملیاتو کې د پيلوټ ژغورنه نور په بخت پورې تړلې نه وي.
د اجکت له لومړۍ شېبې څخه، د فرستونکي، سپوږمکیو او ژغورنې ټیمونو یوه همغږې شبکه فعالېږي، څو ډاډ ترلاسه کړي چې پيلوټ حتی په تر ټولو سختو شرایطو کې هم ورک نه شي او په لنډ وخت کې وموندل شي.
